O JĘZYKU RUMUŃSKIM



Język rumuński to język z grupy romańskiej języków indoeuropejskich, a więc blisko spokrewniony z włoskim, francuskim, hiszpańskim i portugalskim. Języki romańskie wywodzą się z łaciny, języka starożytnych Rzymian, których państwo obejmowało w pierwszych wiekach naszej ery m.in. dzisiejszą Rumunię, Jugosławię i Bułgarię.

Jednocześnie język rumuński należy do bałkańskiej ligi językowej i posiada wiele cech łączących go z innymi językami bałkańskimi – bułgarskim, macedońskim, greckim i albańskim. Najbliższe rumuńskiemu są inne języki wschodnioromańskie: arumuński, meglenorumuński i istrorumuński.

Mimo że podstawowa część słownictwa rumuńskiego odziedziczona jest z łaciny, w języku rumuńskim możemy odnaleźć wiele słów występujących w różnych językach słowiańskich, takich jak: da (tak), ceas (godzina), război (wojna), nevastă (żona), bogat (bogaty) itd. Wyrazy takie stanowią obecnie około 14% zasobu słów rumuńskiego języka standardowego, choć w XIX wieku było ich ponad 50%. Między X a XVIII wiekiem słownictwo rumuńskie wchłonęło liczne wyrazy z języków bliższych i dalszych sąsiadów: węgierskiego, nowogreckiego, tureckiego, rosyjskiego i innych. W XIX wieku nastąpił proces reromanizacji, polegający na zastępowaniu wyrazów zapożyczonych z innych języków zapożyczeniami z francuskiego, włoskiego i łaciny. Obecnie w języku rumuńskim znaleźć można wiele zapożyczonych słów z języka angielskiego, zwłaszcza w dziedzinie informatyki, technologii i życia społecznego.

Od wieku XVI do lat 60` XIX wieku do zapisu języka rumuńskiego stosowano cyrylicę. Od 1860 roku do zapisu języka rumuńskiego stosuje się specjalnie przystosowany alfabet łaciński, zawierający litery „ț”, „ș”, „î”, „ă” oraz „â” – nieznane w języku polskim.

Źródło:
Halina Mirska-Lasota, Joanna Porawska; Wielki słownik rumuńsko-polski, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2009 r.
Wikipedia: http://pl.wikipedia.org/wiki/Język_rumuński